کنکاش با مدعی! (طنز)

بر منبر خطابه نشسته بود و تن و جان از شرم شسته؛ که آی خلایق: این منم که برگزیدهِ یزدانم و همه چیز دان! و بحکمِ همان یزدان، سیادتِ  بر شما لایق. چرا که دانای جمعِ خلایقم و درون نمای همهِ سلایق!

گفتمش: خموش که:

اگر مقبولیت و گزیدگی به عربده کشی بر منبر بودی، سگان را اولاتر تا بر جایگاهِ تونشینند مقبول و به عوعوی روز و شبان مشغول. چرا که به نان پاره ای دل و دین از کف داده و برآستانِ معبود سر برسایند.

برگزیدگی، جلوسِ بر منبر نیست

هر یاوه سرای بی گمان رهبر نیست!

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

روزی بر خیابانم گذر بود و راه از ساندیسخوران پرخطر. جراره ای را دیدم که رخت بدل کرده و بی شرم پشت به اصل برکرده و از دل و جان بخدمت حرامیان کمر بسته.

گفتمش که چه شد تا تو بدینسان بدرهِ ضلالت در افتادی و تن به رذالت دادی!؟
مغول وار شرم از روی فروشسته و بر توسن ستم برنشسته!

گفت:

آقا ست که پروانه و دستورم داد

در شیشه همیشه می انگور داد

سر کیسه گشوده اذنِ یغمایم داد

من مخلصِ رهبرم  که این زورم داد

گفتمش؛ وای بر تو که بر اسب رذالت برنشسته و از اصل آدمی فرو افتاده ای، و خوشا آنانی که اگر چه از اسب روزگار فروافتاده اند بر اصلِ انسانیت سوارند و شب و روز درکار!

خوشا همراه مردم شاد بودن

از اندوه و ستم آزاد بودن

به غمهاشان شریک و دوش بر دوش

خروشان منشاِ فریاد بودن!