۱۳۹۰ شهریور ۳, پنجشنبه

کنکاش با مدعی! (طنز)



بر منبر خطابه نشسته بود و تن و جان از شرم شسته؛ که آی خلایق: این منم که برگزیدهِ یزدانم و همه چیز دان! و بحکمِ همان یزدان، سیادتِ  بر شما لایق. چرا که دانای جمعِ خلایقم و درون نمای همهِ سلایق!
گفتمش: خموش که:
اگر مقبولیت و گزیدگی به عربده کشی بر منبر بودی، سگان را اولاتر تا بر جایگاهِ تونشینند مقبول و به عوعوی روز و شبان مشغول. چرا که به نان پاره ای دل و دین از کف داده و برآستانِ معبود سر برسایند.

برگزیدگی، جلوسِ بر منبر نیست
هر یاوه سرای بی گمان رهبر نیست!

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


روزی بر خیابانم گذر بود و راه از ساندیسخوران پرخطر. جراره ای را دیدم که رخت بدل کرده و بی شرم پشت به اصل برکرده و از دل و جان بخدمت حرامیان کمر بسته.
گفتمش که چه شد تا تو بدینسان بدرهِ ضلالت در افتادی و تن به رذالت دادی!؟
مغول وار شرم از روی فروشسته و بر توسن ستم برنشسته!
گفت:

آقا ست که پروانه و دستورم داد
در شیشه همیشه می انگور داد
سر کیسه گشوده اذنِ یغمایم داد
من مخلصِ رهبرم  که این زورم داد

گفتمش؛ وای بر تو که بر اسب رذالت برنشسته و از اصل آدمی فرو افتاده ای، و خوشا آنانی که اگر چه از اسب روزگار فروافتاده اند بر اصلِ انسانیت سوارند و شب و روز درکار!

خوشا همراه مردم شاد بودن
از اندوه و ستم آزاد بودن
به غمهاشان شریک و دوش بر دوش
خروشان منشاِ فریاد بودن!

هیچ نظری موجود نیست:

برگردان

Loading...

دوست و یا دشمن گرامی!

سپاس از آمدنت. چنانچه مایل باشی، خوشحال خواهم شد که باز هم بدیدارم بیایی. نشانی ام را در پیِ این نوشته خواهم نوشت تا در صورت تمایل در جای مناسبی نوشته و بخاطر بسپاری:
dughodushab.blogspot.com